Są takie dni, kiedy człowiek chce pojeździć na rowerze, ale za oknem wszystko mówi mu, żeby został w domu.
Ciemno. Zimno. Mokro. Wiatr. Śnieg.
Latem wystarczy wyjść z domu. Skręcić gdzieś w boczną drogę, pojechać przed siebie i zobaczyć, gdzie się ona skończy. Zimą sprawa wygląda trochę inaczej.
I wtedy pojawia się rower stojący w miejscu.
Trenażer.
Przez długi czas wydawało mi się to trochę dziwne. Rower przecież służy do jeżdżenia. A tutaj człowiek siada, zaczyna pedałować i po godzinie nadal znajduje się dokładnie tam, gdzie był wcześniej.
Nigdzie nie pojechał.
A jednak coś się wydarzyło.
Patrzenie w ścianę
Nie będę udawał, że jazda na trenażerze jest zawsze przyjemna.
Nie jest.
Pierwsze kilkanaście minut potrafi być całkiem w porządku. Potem zaczyna się robić gorąco. Człowiek pije więcej, niż się spodziewał, zaczyna patrzeć na zegarek i zastanawia się, ile zostało do końca.

Jeśli nie masz nic przed oczami, zostaje ściana.
Albo telewizor.
Albo własne myśli.
I wtedy bardzo łatwo dojść do wniosku, że to bez sensu.
Bo co właściwie jest nagrodą?
Nie ma widoku czy zjazdu. Nie ma tego momentu, kiedy skręcasz w nieznaną drogę i myślisz: „ciekawe, gdzie mnie to zaprowadzi”.
Nie ma nawet poczucia, że gdzieś jedziesz.
Jest tylko pedałowanie.
A mimo wszystko coraz więcej osób właśnie tak zaczyna albo kończy swoje rowerowe dni.
Nie trzeba być zawodnikiem
Trenażer długo kojarzył mi się głównie z ludźmi, którzy mają plan.
FTP.
Interwały.
Strefy.
Godziny treningowe.
Przygotowanie do sezonu.
Wynik.
I oczywiście dla takich osób to świetne narzędzie.
Ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej dochodzę do wniosku, że nie trzeba mieć sportowego celu, żeby znaleźć dla niego miejsce.
Można po prostu chcieć się poruszać.
Mieć za sobą ciężki dzień i potrzebować godziny, podczas której nie trzeba niczego załatwiać.
Można mieć czterdzieści kilka lat, pracę, rodzinę, obowiązki i coraz mniej czasu, który naprawdę jest tylko dla siebie.
I wtedy ta godzina na rowerze może być czymś więcej niż treningiem.
Nie przygotowaniem do wyścigu, czy walką o lepszą liczbę na ekranie.
Po prostu godziną dla siebie.
Trochę ludzi po drugiej stronie ekranu
Jest jeszcze jedna rzecz, która zmienia tę całą historię.
Kiedyś jazda w domu oznaczała przede wszystkim samotność. Dzisiaj już niekoniecznie.
Wirtualny świat oczywiście nigdy nie zastąpi prawdziwej drogi. Nie poczujesz zapachu lasu, nie zobaczysz mgły nad polami, nie usłyszysz kamieni uderzających o ramę.

Ale kiedy na ekranie widzisz kilkudziesięciu innych ludzi jadących razem z tobą, coś się zmienia.
Nagle nie jesteś już całkiem sam.
Ktoś jedzie przed tobą…
…właśnie cię wyprzedził.
…odpadł z grupy.
Ktoś prawdopodobnie siedzi w tym samym momencie w swoim garażu, pokoju albo piwnicy i również zastanawia się, po co właściwie to robi.
I to wystarcza.
Nie dlatego, że nagle wirtualna jazda staje się prawdziwą.
Po prostu łatwiej zrobić kolejne dziesięć minut, kiedy masz poczucie, że ktoś jeszcze je robi.

Zimą nie zawsze trzeba jechać daleko
Myślę, że właśnie tutaj trenażer zaczyna mieć dla mnie największy sens.
Nie jako zamiennik roweru, ale jego przedłużenie.
Wiosną i latem rower daje mi drogę. Możliwość skręcenia gdzieś bez planu. Szuter, boczne drogi, las, wiatr i wszystko to, czego nie da się zaplanować.
Zimą tego czasami po prostu nie ma.
Dni są za krótkie. Niektóre zbyt zimne. Czasami pada od rana do wieczora. Czasami po pracy człowiek zwyczajnie nie ma już ochoty ubierać się w kolejną warstwę ubrań i wychodzić w ciemność.
I wtedy można nie pojechać.
Ale można też wsiąść na rower stojący w miejscu.
To nie będzie ta sama jazda. I chyba nie musi.
Najtrudniej jest zacząć
Zresztą z jazdą w domu jest chyba podobnie jak z jazdą na zewnątrz.
Najtrudniejszy moment często pojawia się jeszcze przed rozpoczęciem.
Trzeba wsiąść i zacząć kręcić.
Trzeba przejechać pierwsze minuty, kiedy jeszcze nic się nie dzieje i najłatwiej znaleźć sobie powód, żeby odpuścić.
Potem jest już trochę łatwiej.
Nie zawsze przyjemniej.
Ale łatwiej.
I może właśnie dlatego takie jazdy mają coś wspólnego z całą resztą rowerowania.
Bo przecież nie każda wyprawa zaczyna się od wielkiej motywacji.
Czasami po prostu zakładasz buty, wychodzisz z domu i jedziesz.

Rower, który donikąd nie jedzie
W tym wszystkim jest pewna ironia.
Przez godzinę możesz mocno pracować, być zmęczony, spocić się, przekroczyć własną granicę, a kiedy skończysz, rower nadal stoi dokładnie w tym samym miejscu.
Nie przesunął się nawet o metr.
A jednak ty jesteś trochę gdzie indziej.
Może spokojniejszy.
Może zmęczony w dobrym sensie.
Z głową, która przez godzinę miała czym się zająć.
Właśnie dlatego przestaję patrzeć na trenażer jak na gorszą wersję jazdy.
Bo on nie próbuje być drogą.
Nie daje tego samego.
Daje coś innego.
Możliwość ruszenia się wtedy, kiedy świat na zewnątrz mówi: zostań.
I może czasami właśnie tyle wystarczy.
Nie trzeba zawsze gdzieś dojechać.
Czasami wystarczy ruszyć.




